DIEVEL.BE
We hebben gedetecteerd dat uw systeem niet over de juiste Flash Player beschikt.
Flash Player 8 is vereist .
Download hem hier, het duurt slechts enkele ogenblikken.
Als je zeker bent dat de goede Flash Player wel geinstalleerd is kan je hier binnen.
Mijn roman ‘De Pruimelaarstraat’ is niet wat hij lijkt te zijn. Het is geen misdaadroman, ook al vormen de misdaden van Staf Van Eyken – de beruchte Vampier van Muizen – de ruggengraat van het verhaal. ‘De Pruimelaarstraat’ vertelt het leven in de straat waarin Staf Van Eyken woonde. Het boek beschrijft de schok die doorheen de straat ging, toen Staf als meervoudige vrouwenmoordenaar werd ontmaskerd, geeft een stem aan de bewoners: eenvoudige Vlaamse mensen in een door en door Vlaamse (doodlopende) straat. ‘De Pruimelaarstraat’ telt drie delen. In het eerste deel gaat het over de aardbeving die de straat en haar bewoners door elkaar schudt wanneer blijkt dat de moordenaar een van hen is; deel twee beschrijft hoe ogenschijnlijk de rust is weergekeerd; in deel drie worden bij de aanvang van het assisenproces alle oude wonden opengereten. La Flandre profonde in de vroege jaren zeventig, het is niet eens zo’n foute samenvatting.
Wat kunnen mensen elkaar aandoen? En meer in het bijzonder, wat kan een man een vrouw aandoen? Dat vroeg ik me af. En daarover gaat ‘De man die naast zijn schoenen liep’. De roman beschrijft op genadeloze wijze – en ik wik mijn woorden – de relatie tussen een succesvolle Antwerpse advocaat en een lerares uit Mol. Ze ‘ontmoeten’ elkaar aan de finish van de Antwerpse marathon. Hij ‘moet’ haar hebben en stelt alles in het werk om haar te ‘krijgen’. En als het zover is, laat de advocaat zijn ware ik zien: hij is een machtswellusteling, een oversekste psychopaat. Zij is een labiele en kwetsbare jonge vrouw, en heeft geen verweer tegen de psychische terreur die hij op haar uitoefent. Ik was eerlijk gezegd zelf blij toen het manuscript van ‘De man die naast zijn schoenen liep’ voltooid was. Het boek woog op mij. De roman werd niet goed onthaald, ook niet door mijn uitgever, en werd genegeerd door de kritiek. Ten onrechte, uiteraard, wat dacht u.
Verhalen vertellen is mijn sterkste kant. Verhalen van gewone mensen die in ongewone omstandigheden terecht komen. Dat is zowat de essentie van ‘Ik ben de vuilnisman’, mijn tweede roman. De stad Bergen en het verhaal van de vrouwenmoordenaar ‘Le dépeceur de Mons’ vormen de achtergrond van deze ‘roman noir’. Op de voorgrond staan wel een dozijn personages – een metser, een kapster, een priester, een psychiater, een zootje alcoholische zwervers en een prins – die op het eerste gezicht niets met elkaar te maken hebben, maar van wie de levens allemaal samen komen in de stationsbuurt van Bergen, waar de moordenaar zijn slachtoffers zocht. Daartussen evolueert ‘de vuilnisman’, een spookfiguur die alles weet van iedereen, mede dank zij de analyse van wat ze achterlaten in hun vuilniszakken. Ik heb dit boek met ongelooflijk veel plezier geschreven.
‘Happy Days’ was in 2002 mijn debuut. Het was al langer af maar ik raakte het aan de straatstenen niet kwijt. Tot Houtekiet belde. De respons in de pers was enorm, niet zozeer voor de roman zelf, maar omdat een BBV (Beetje Bekende Vlaming) eerlijk uitkwam voor zijn vroegere alcoholverslaving. En natuurlijk gaat ‘Happy Days’ voor een deel over mijzelf. Het boek speelt zich niet voor niets af in Kalmthout, de gemeente waar ik woon. Maar in de roman loopt het niet goed af met de immer dronken journalist. Ik heb beschreven wat er kan gebeuren wanneer het sociale vangnet wegvalt, waarin alcoholici met enige maatschappelijke status lange tijd worden opgevangen. De hoofdfiguur Louis van Thillo komt al gauw op de roetsjbaan naar de hel terecht. ‘Happy Days’ is een heel rauw en ontluisterend relaas waarvan de lezer ongemakkelijk wordt. En dat was ook de bedoeling.
site design © Het Eiland Pen - 2007